Hallo,
Welkom ook,
Terwijl ik aan deze blog begin te schrijven, heb ik eigenlijk al wat spijt dat ik mij voorgenomen heb dit te doen. Ik heb nooit een dagboek bijgehouden, ben ook niet de meest getalenteerde schrijver, en heb ook nooit echt de nood om gevoelens of gebeurtenissen te delen met de wijde wereld goed begrepen, maar kijk … . Ik ga er min of meer vanuit dat de stormloop op deze blog wel zal meevallen. 😉
Waarom dan toch?
Wel, vorig jaar in oktober kochten we een paard, het resultaat van een jarenlange (interne) dialoog aangezwengeld door het feit dat een tweetal amazones bij mij wonen die regelmatig het edel dier berijden: aan zee, in de piste, in het bos, … . Het zorgde bij mij voor een gevoel van jaloezie en nieuwsgierigheid (over de volgorde ben ik nog steeds niet zeker). Ik ga het ook (nog) niet wijten aan een mid-life crisis maar opeens was de drang om de teugels op te nemen te groot om er nog aan te weerstaan.
Door de amazones kennen we wel wat sujetten uit het milieu, en september 2025 werd gebruikt om te voelen of ik het nog fijn zou vinden indien ik volledig door elkaar geschud zou zijn door een paard in draf. Het paard in kwestie was Negrito, en het geklungel en geschud was ruim voldoende aanwezig maar merkwaardig genoeg wel fijn. Dat laatste is misschien een pathologie die ik dringend moet laten onderzoeken, desalniettemin was het resultaat dat we Falke, onze mooie Friese merrie, in oktober mochten verwelkomen.
Maar ik was bezig over het ‘waarom’. Wel, dat geklungel is hier een belangrijke factor.
Ik heb graag controle, sommigen zeggen zelfs dat ik slecht ben in het afgeven ervan. Bij momenten kan je zelfs irritatie en een bepaalde mate van enerverend gedrag merken bij mij wanneer de controle minder aanwezig is 😊. Klungelen is daarom niet echt mijn favoriete bezigheid. En ik kan jullie verzekeren dat een verzameling spieren en botten van om en bij de 600 kg met persoonlijkheid, Falke genaamd, dan een minder evidente bezigheid wordt.
Het spel van vraag en antwoord tussen paard en mens (prooi en roofdier) is één van de boeiendste dingen die je volgens mij kan ontdekken (hoewel ik wellicht niet meer volledig objectief ben). Het zoeken naar vertrouwen naast het paard en op het paard in elke mogelijke situatie, is voor mij één van de meest waardevolle en leerrijkste ervaringen geweest van de laatste jaren.
Dat spel is nu al bijna een jaar aan de gang en ik ben nog steeds aan het klungelen op hoog niveau. Met deze blog wil ik jullie daarom de meerwaarde van geklungel laten zien. Je kan heel veel ontdekken over jezelf door dat toe te laten, en ervan te leren. Beginnen aan iets nieuws, erin evolueren en onderweg (heel veel) fouten maken, is waardevol. Soms heb ik de indruk dat dat iets is wat niet (meer) beseft wordt. Soit, ik ga hiermee afronden want de laatste zin verhoogt het risico op boomerpraat, en dat willen we uiteraard niet. 😊
De komende weken, maanden, jaren, wie weet decennia, kunnen jullie hier mijn ervaringen met grondwerk, paardrijden, paarden van de wei halen en naar de wei brengen, poetsen, kalmeren, …, volgen. En zal ik jullie uitgebreid berichten over hoe fijn of lastig ik het vind om te klungelen. Misschien heeft er iemand iets aan.
Tot binnenkort.
Groeten, (kluns) Dieter.
PS: de stevig gesloten mond was een, helaas tevergeefse, poging om het aantal ingeslikte vliegen te beperken.